Ένας Καφές στο Βερολίνο

Η προβολή της ταινίας θα γίνει με υπότιτλους στα ελληνικά.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΧΟΡΗΓΙΑ

Η ταινία προβάλλεται σε συνεργασία της Κινηματογραφικής Λέσχης Ρεθύμνου με το Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών.

ΣΧΟΛΙΑ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η ταινία ντεμπούτο του Γιαν Όλε Γκέρστερ, μετά την πρώτη του επαφή με τον κινηματογράφο και τη συμμετοχή του (σκηνοθεσία, μοντάζ και post production) στην ταινία “Goodbye Lenin” είναι σε άσπρο-μαύρο και αφουγκράζεται σε μεγάλο βαθμό την ατμόσφαιρα της γερμανικής πρωτεύουσας. Κρατά την ιδανική ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, όπως ακριβώς η ίδια η ζωή και παρότι βάζει στο στόχαστρο την αβεβαιότητα της γενιάς των 30, απευθύνεται με ειλικρίνεια στους θεατές κάθε ηλικίας. Διανθισμένο με τζαζ ήχους και με σωστές δόσεις ειρωνείας και χιούμορ αλά Γουντι Άλεν ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει το υπαρξιακό αδιέξοδο του ήρωα με τον πιο ελκυστικό τρόπο.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:
«Η πρώτη φορά είναι πάντα μαγική και αυτό συμβαίνει και με τις ταινίες. Από μικρή ηλικία ήθελα να ασχοληθώ με την δημιουργία ταινιών. Τότε, δεν είχα καταλάβει ότι το να παρακολουθείς ταινίες είναι τελείως διαφορετικό από το να τις φτιάχνεις. Για μένα το να βλέπω ταινίες ήταν πάντα και παραμένει μια απόδραση από την πραγματικότητα, ενώ αντίθετα το να τις σκηνοθετώ με υποχρεώνει να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Η πρώτη ταινία πρέπει να είναι προσωπική, αλλά ποτέ ιδιωτική. Ατομική και την ίδια στιγμή καθολική. Ενώ δούλευα την πρώτη μου αυτή ταινία, πήρα διάφορες συμβουλές – καλές και κακές, τις οποίες έλαβα υπόψη μόνο και μόνο για να τις ξεχάσω. Όταν τελικά κατάφερα να βρω την απαραίτητη ισορροπία μεταξύ δέους και αφέλειας, γύρισα την ταινία. Ήταν μια μαγική εμπειρία», Γιαν Όλε Γκέρστερ

TRIVIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

• Διπλός τίτλος: Στη Γερμανία λέγεται Oh Boy, αλλά διεθνώς κυκλοφόρησε ως A Coffee in Berlin, γιατί ο αρχικός τίτλος θεωρήθηκε ιδιαίτερα «εσωτερικός» και δύσκολος για μη Γερμανούς θεατές.
• Ασπρόμαυρη από επιλογή: Αν και γυρίστηκε το 2012, ο σκηνοθέτης Jan Ole Gerster διάλεξε ασπρόμαυρο φιλμ για να δώσει διαχρονικότητα και μια αίσθηση ευρωπαϊκού arthouse σινεμά της δεκαετίας του ’60.
• Χαρακτήρας-αντιήρωας: Ο Niko (Tom Schilling) θεωρείται σύγχρονη εκδοχή του «χαμένου νέου» – συχνά συγκρίνεται με χαρακτήρες του γαλλικού Nouvelle Vague.
• Βερολίνο χωρίς καρτ-ποστάλ: Η ταινία αποφεύγει τα τουριστικά κλισέ και δείχνει μια πιο καθημερινή, μελαγχολική πλευρά του Βερολίνου, με έμφαση στις γειτονιές και στους τυχαίους ανθρώπους.
• Η μουσική: Το jazz soundtrack του συγκροτήματος The Major Minors έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές και συνέβαλε πολύ στο mood της ταινίας. Πολλοί ανακάλυψαν το συγκρότημα μέσω του φιλμ.
• Σάρωσε στα Γερμανικά Βραβεία: Κέρδισε 6 Deutscher Filmpreis (Lolas), ανάμεσά τους Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Ανδρικού Ρόλου.
• Γυρίσματα με μικρό budget: Η παραγωγή ήταν χαμηλού κόστους, κάτι που οδήγησε σε πιο «ελεύθερο» γύρισμα και φυσικές ερμηνείες, ειδικά στις σκηνές διαλόγου.
• Η ειρωνεία του καφέ: Παρότι ο τίτλος περιστρέφεται γύρω από έναν καφέ, η ταινία είναι περισσότερο για την αναβλητικότητα, την αποξένωση και το πέρασμα στην ενηλικίωση παρά για τον ίδιο τον καφέ.
• Ο καφές που ποτέ δεν έρχεται: Ο Niko πλησιάζει ξανά και ξανά στο να πιει καφέ, αλλά κάθε φορά κάτι τον διακόπτει. Αυτό δεν είναι απλώς running gag: συμβολίζει τη διαρκή αναβολή, και το ότι βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο ζωής, χωρίς ολοκλήρωση ή «κάθαρση».
• Κυκλικές διαδρομές στο Βερολίνο: Αν κάποιος προσέξει τις τοποθεσίες, ο Niko περπατά συχνά στους ίδιους δρόμους, απλώς σε διαφορετική ώρα ή διάθεση. Κάτι που καταδεικνύει ότι προχωράει στον χρόνο, αλλά όχι ουσιαστικά στη ζωή του.
• Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι «πιθανοί εαυτοί»: Οι άνθρωποι που συναντά ο ήρωας της ταινίας όπως ο αποτυχημένος καλλιτέχνης, ο επιθετικός πρώην φίλος, ο ηλικιωμένος με τις αναμνήσεις του πολέμου, λειτουργούν σαν καθρέφτες πιθανών εκδοχών του Niko στο μέλλον.
• Τα ρολόγια και ο χρόνος: Υπάρχουν αρκετές σκηνές όπου ρολόγια φαίνονται στο background ή γίνεται αναφορά στο «τι ώρα είναι». Κανένα όμως δεν οδηγεί σε κάποια ουσιαστική προθεσμία. Ο χρόνος κυλά χωρίς κατεύθυνση, όπως και ο ήρωας.
• Cinema μέσα στο cinema: Η σκηνή στον κινηματογράφο δεν είναι τυχαία. βλέπουμε τον Niko ως παθητικό θεατή της ίδιας του της ζωής, ενώ η ταινία που προβάλλεται έχει πιο «παλιό», κλασικό ύφος, φόρος τιμής στο ευρωπαϊκό σινεμά που ενέπνευσε το φιλμ.
• Φως & σκιά = ψυχολογία: Στο ασπρόμαυρο κάδρο, όταν ο Niko νιώθει αποξενωμένος, το πρόσωπό του μισο-χάνεται στη σκιά, ενώ στις λίγες ήρεμες στιγμές (π.χ. προς το τέλος), το φως γίνεται πιο «ανοιχτό».
• Jazz = εσωτερικός μονόλογος: Η jazz μουσική δεν λειτουργεί σαν απλό soundtrack. Μπαίνει συχνά όταν ο Niko δεν μιλά και γεμίζει τα κενά, σαν σκέψεις που δεν εκφράζονται ποτέ.
• Η ιστορία του ηλικιωμένου άντρα: Η αφήγησή του για το παρελθόν της Γερμανίας γειώνει την ταινία ιστορικά και δείχνει πόσο ασήμαντα μοιάζουν τα υπαρξιακά προβλήματα του Niko μπροστά σε ένα πραγματικό τραύμα.
• Το τέλος δεν είναι λύση: Ακόμα και όταν τελικά πλησιάζει την «κάθαρση», δεν υπάρχει ξεκάθαρη απάντηση ή αλλαγή, πάρα μόνο μια μικρή, ανθρώπινη στιγμή, ακριβώς στο πνεύμα της ταινίας.

ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Η ταινία απέσπασε 25 βραβεία και 23 υποψηφιότητες σε διάφορα φεστιβάλ κινηματογράφου.