Το παιδί πρέπει να πάρει αέρα

Η προβολή της ταινίας θα γίνει με υπότιτλους στα ελληνικά.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΧΟΡΗΓΙΑ

Η ταινία προβάλλεται σε συνεργασία της Κινηματογραφικής Λέσχης Ρεθύμνου με το Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών.

ΣΧΟΛΙΑ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η ταινία Der Junge muss an die frische Luft (All About Me) βασίζεται στην αυτοβιογραφία του διάσημου Γερμανού κωμικού Hape Kerkeling. 

Η ιστορία διαδραματίζεται στην περιοχή του Ρουρ της Δυτικής Γερμανίας, στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Παρακολουθούμε την παιδική ηλικία του εννιάχρονου Χανς-Πέτερ, ενός χαρισματικού και ελαφρώς εύσωμου αγοριού που ζει μέσα σε μια μεγάλη, θορυβώδη αλλά στοργική οικογένεια. Ο Χανς-Πέτερ έχει ένα μοναδικό ταλέντο: να κάνει τους ανθρώπους να γελούν. Είτε πρόκειται για τους πελάτες στο μπακάλικο της γιαγιάς του είτε για τους συγγενείς του σε οικογενειακές γιορτές, οι μιμήσεις και τα αστεία του είναι το σήμα κατατεθέν του.

Η ζωή του όμως ανατρέπεται όταν η αγαπημένη του μητέρα, μετά από μια εγχείρηση, βυθίζεται σε βαριά κατάθλιψη και χάνει την αίσθηση της γεύσης και της χαράς. Ο μικρός Χανς-Πέτερ χρησιμοποιεί το κωμικό του ταλέντο ως «όπλο» για να την κάνει να γελάσει ξανά και να την επαναφέρει στη ζωή. Παρά τις προσπάθειές του, η τραγωδία χτυπά την πόρτα της οικογένειας, και ο μικρός καλείται να διαχειριστεί την απώλεια, βρίσκοντας καταφύγιο στην αγάπη των παππούδων του και στη δύναμη του χιούμορ.

Η ταινία συνδυάζει την παιδική αθωότητα και το γέλιο, με τη σκληρή πραγματικότητα της ψυχικής ασθένειας ενώ παράλληλα αναπαριστά πιστά την ατμόσφαιρα της Γερμανίας των 70s. Είναι ένας ύμνος στη θεραπευτική δύναμη του γέλιου και στην ανθεκτικότητα της ανθρώπινης ψυχής.

TRIVIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

• Βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Η ταινία είναι η αυτοβιογραφία του διάσημου Γερμανού κωμικού Hape Kerkeling. Δείχνει τα παιδικά του χρόνια και εξηγεί πώς γεννήθηκε το ταλέντο του για το χιούμορ.
• Επιτυχημένη σκηνοθέτρια. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Caroline Link η οποία κέρδισε το 2002 το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για το φιλμ 'Πουθενά στην Αφρική'.
• Ο μικρός πρωταγωνιστής εντυπωσιάζει. Ο νεαρός ηθοποιός Julius Weckauf επιλέχθηκε μετά από μεγάλη οντισιόν και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές για την αυθεντικότητα και τη φυσικότητά του
• Το χιούμορ ως άμυνα. Παρότι η ταινία έχει πολύ χιούμορ, στην πραγματικότητα αγγίζει βαριά θέματα όπως η κατάθλιψη και δείχνει πώς το χιούμορ λειτουργεί ως μηχανισμός επιβίωσης.
• Τεράστια επιτυχία στη Γερμανία. Η ταινία ήταν μία από τις πιο εμπορικές γερμανικές ταινίες της χρονιάς όταν κυκλοφόρησε στις αίθουσες και έκοψε εκατομμύρια εισιτήρια. Στη Γερμανία θεωρείται σχεδόν «εθνική» ταινία λόγω του Kerkeling.
• Βραβεία. Η ταινία κέρδισε το German Film Award για Καλύτερη Ταινία (Audience Award) και άλλες υποψηφιότητες
• Η γιαγιά είναι κεντρικός χαρακτήρας. Η γιαγιά του μικρού Hape, παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή του και είναι από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της ταινίας.
• Ιστορικό υπόβαθρο. Η ιστορία διαδραματίζεται στη δεκαετία του ’70 στη βιομηχανική περιοχή της Γερμανίας Ρουρ και καταγράφει το έντονο κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο της εποχής, στην παραδοσιακή, μεταπολεμική Γερμανία.
• Ο τίτλος έχει βαθύτερο νόημα. Η φράση «Der Junge muss an die frische Luft» λέγεται συχνά σε παιδιά και σημαίνει ότι πρέπει να βγουν έξω, να ζήσουν, να αναπνεύσουν. Συμβολικά, είναι η ανάγκη του ήρωα να ξεφύγει από τη δύσκολη πραγματικότητα.
• Οι μιμήσεις δεν είναι απλά αστείες. Ο μικρός Hape της ιστορίας, δεν κάνει απλώς μιμήσεις για γέλιο, μιμείται ενήλικες για να καταλάβει τον κόσμο ενώ υπονοείται ότι προσπαθεί να «διαβάσει» τα συναισθήματα των μεγάλων και αναπτύσσει ενσυναίσθηση μέσα από την παρατήρηση. Είναι ουσιαστικά η αρχή της κωμικής του ιδιοφυΐας.
• Τα παράθυρα και ο «αέρας». Η ταινία χρησιμοποιεί συχνά παράθυρα, εξωτερικούς χώρους και σκηνές με φως ως οπτικό μοτίβο για τον τίτλο («να πάρει αέρα»). Όταν η μητέρα του επιδεινώνεται ψυχολογικά, οι χώροι γίνονται πιο «κλειστοί», υπάρχει λιγότερο φως και η ατμόσφαιρα γίνεται πιο πνιγηρή ως οπτική μεταφορά της πίεσης.
• Η σιωπή της μητέρας λέει περισσότερα από τους διαλόγους. Η μητέρα (Luise Heyer), έχει πολλές σκηνές όπου δεν μιλά σχεδόν καθόλου και αυτό αντικατοπτρίζει την εσωστρέφεια της και την απομόνωσή της λόγω κατάθλιψης. Η ταινία αποφεύγει το μελόδραμα και δείχνει την κατάσταση πιο ρεαλιστικά.
• Το γέλιο και το τραύμα συμβαίνουν μαζί. Υπάρχουν σκηνές όπου το κοινό γελά αλλά το παιδί βιώνει κάτι δύσκολο. Αυτή η αντίθεση είναι σκόπιμη και  δείχνει ότι το χιούμορ δεν ακυρώνει τον πόνο και συχνά γεννιέται μέσα από αυτόν.
• Η γιαγιά δεν είναι απλά «ζεστός χαρακτήρας». Η γιαγιά δεν είναι μόνο υποστηρικτική αλλά αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη γενιά μεταπολεμικής Γερμανίας. Η στάση της απέναντι στα συναισθήματα είναι πιο «σκληρή αλλά πρακτική» σε αντίθεση με τη μητέρα που καταρρέει. Είναι δύο διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης της ζωής
• Το περιβάλλον της Ρουρ δεν είναι τυχαίο. Το βιομηχανικό τοπίο με τα γκρι χρώματα και την εργατική τάξη καθρεφτίζουν τη σκληρότητα της καθημερινότητας και την ανάγκη για «διέξοδο» (χιούμορ, φαντασία).
• Ο ρυθμός αλλάζει διακριτικά. Στην αρχή είναι πιο πιο γρήγορο το μοντάζ και πιο «ζωντανές» οι σκηνές ενώ μετά ο ρυθμός γίνεται πιο αργός, με μεγαλύτερες παύσεις. Αυτό αντικατοπτρίζει την ψυχική κατάσταση της οικογένειας.
• Ο τίτλος λειτουργεί ειρωνικά. Η φράση «το παιδί πρέπει να πάρει αέρα», υπονοεί ελευθερία αλλά στην ταινία το παιδί συχνά νιώθει παγιδευμένο. Αυτή η αντίθεση είναι κεντρική ιδέα του έργου.
• Το παιδί «κρατά» την οικογένεια. Στην ταινία, ο μικρός γίνεται συναισθηματικά πιο ώριμος από τους ενήλικες. Χωρίς να το λέει ξεκάθαρα η ταινία δείχνει μ' αυτόν τον τρόπο ότι το παιδί προσπαθεί να «ανεβάσει» τους άλλους και χρησιμοποιεί το χιούμορ σαν στήριγμα

ΒΡΑΒΕΙΑ-ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Η ταινία απέσπασε 12 βραβεία και 7 υποψηφιότητες σε διάφορα φεστιβάλ κινηματογράφου.