Πρόσω Ολοταχώς

Η προβολή της ταινίας θα γίνει με υπότιτλους στα ελληνικά.

ΣΧΟΛΙΑ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το «Πρόσω Ολοταχώς» (À l’abordage / All Hands on Deck, 2020) του Γκιγιόμ Μπρακ είναι από εκείνες τις ταινίες που μοιάζουν αρχικά με μια απλή, ανάλαφρη καλοκαιρινή κομεντί, αλλά σταδιακά αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα για τη φιλία, τον έρωτα, την ταξική διαφορά και το πώς γνωρίζονται μεταξύ τους άνθρωποι που κανονικά δεν θα συναντιούνταν ποτέ. Είναι μια γλυκιά, αυθόρμητη και ελαφρώς μελαγχολική ταινία δρόμου, 95 λεπτών.

Η υπόθεση είναι σχεδόν απλοϊκή: ο Φελίξ γνωρίζει την Άλμα ένα βράδυ του Αυγούστου στο Παρίσι. Εκείνη φεύγει την επόμενη μέρα για διακοπές στον Νότο και ο Φελίξ, αντί να αποδεχτεί ότι πιθανότατα δεν θα την ξαναδεί, αποφασίζει να την ακολουθήσει. Παίρνει μαζί του τον φίλο του Σερίφ και, επειδή κανένας τους δεν έχει αυτοκίνητο, μπαίνει στην εξίσωση ο Εντουάρ. Έτσι δημιουργείται ένα αταίριαστο τρίο, το οποίο ξεκινά ένα ταξίδι που κανείς δεν έχει σχεδιάσει πραγματικά σωστά. Ακριβώς εκεί βρίσκεται η γοητεία της ταινίας.

Ο Φελίξ είναι ένας ήρωας που κυνηγάει μια φαντασίωση. Έχει γνωρίσει μια κοπέλα για λίγες ώρες και αποφασίζει ότι αυτή η γνωριμία πρέπει να γίνει κάτι μεγαλύτερο. Το ταξίδι του έχει κάτι ταυτόχρονα ρομαντικό και γελοίο: κάνει μια τεράστια προσπάθεια για κάτι που μπορεί να μην υπάρχει καν.

Ο σκηνοθέτης όμως δεν τον κοροϊδεύει. Δεν τον παρουσιάζει ως ανόητο. Τον αντιμετωπίζει με τρυφερότητα, γιατί αυτή η παρόρμηση είναι πολύ ανθρώπινη: όταν είμαστε νέοι, συχνά προτιμάμε να κυνηγήσουμε μια πιθανότητα παρά να δεχτούμε ότι κάτι τελείωσε πριν καν αρχίσει. Και το ωραίο είναι ότι το ταξίδι αποδεικνύεται τελικά σημαντικότερο από τον αρχικό ερωτικό στόχο. Αν και η ταινία παρουσιάζεται ως ρομαντική περιπέτεια, ο πραγματικός συναισθηματικός της πυρήνας είναι η ανδρική φιλία.

Ο Σερίφ ακολουθεί τον φίλο του σε μια μάλλον παράλογη αποστολή, χωρίς να ξέρει πού θα καταλήξει. Οι δυο τους έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες, αλλά υπάρχει μεταξύ τους μια οικειότητα που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.

Και καθώς η ιστορία προχωράει, ο αρχικός σκοπός του ταξιδιού γίνεται λιγότερο σημαντικός. Αυτό που μένει είναι η εμπειρία: οι άνθρωποι που γνώρισαν, οι παρεξηγήσεις, οι καβγάδες, τα φλερτ, οι μικρές περιπέτειες και οι στιγμές που δεν είχαν προγραμματίσει. 

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία είναι η σχέση ανάμεσα στον Φελίξ, τον Σερίφ και τον Εντουάρ. Ο Εντουάρ προέρχεται από πολύ διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον. Οι τρεις τους δεν είναι απλώς διαφορετικοί χαρακτήρες· αντιπροσωπεύουν και διαφορετικές κοινωνικές εμπειρίες. Παρ' όλα αυτά, η ταινία αποφεύγει να μετατρέψει τη διαφορά τους σε μάθημα κοινωνιολογίας. 

Ο σκηνοθέτης έχει δηλώσει ότι ήθελε οι κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις να υπάρχουν «κρυφά», πίσω από την ελαφρότητα και την κωμωδία. Αυτό είναι σημαντικό και για τους δύο πρωταγωνιστές, τον Φελίξ και τον Σερίφ, που είναι μαύροι. Ο σκηνοθέτης συζήτησε μαζί τους το γεγονός ότι δεν ήθελαν να γίνουν απλώς «οι μαύροι χαρακτήρες» μιας γαλλικής ταινίας ούτε να περιοριστούν σε στερεοτυπικούς ρόλους. Ο ίδιος θεωρούσε όμως ότι θα ήταν εξίσου τεχνητό να αγνοηθεί εντελώς η φυλετική και κοινωνική πραγματικότητα της γαλλικής κοινωνίας. Η λύση είναι αρκετά κομψή: η ταυτότητα υπάρχει, αλλά δεν είναι ολόκληρη η ταυτότητα των χαρακτήρων.

Η ταινία θυμίζει παλιό γαλλικό καλοκαιρινό σινεμά. Ο σκηνοθέτης έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο στον τρόπο που κινηματογραφεί το καλοκαίρι. Δεν προσπαθεί να κάνει τις διακοπές «ονειρικές». Το καλοκαίρι του είναι γεμάτο ιδρώτα, αμηχανία, φλερτ, κάμπινγκ, βαρεμάρα, τυχαίες γνωριμίες και ανθρώπους που δεν ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Γι' αυτό και η ταινία έχει συγγένεια με το σινεμά του Éric Rohmer και του Jacques Rozier. Υπάρχει όμως κάτι πιο σύγχρονο: οι χαρακτήρες δεν μοιάζουν σαν να έχουν γραφτεί για να υπηρετήσουν ένα σενάριο. Συχνά δίνουν την εντύπωση ότι απλώς υπάρχουν μπροστά στην κάμερα. Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

TRIVIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

• Η ταινία γεννήθηκε από μια συνεργασία με το Conservatoire National Supérieur d'Art Dramatique του Παρισιού. Η διευθύντρια του Conservatoire, Claire Lasne-Darcueil, προσκάλεσε τον σκηνοθέτη να δημιουργήσει μια μεγάλου μήκους ταινία για μια ομάδα σπουδαστών. 
• Δεν έγινε ένα συνηθισμένο casting. Ο σκηνοθέτης μίλησε αρχικά με περίπου 30 ηθοποιούς της συγκεκριμένης τάξης και τελικά επέλεξε 12.
• Πριν από τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκε ένα τρίωρο εργαστήριο διάρκειας τριών εβδομάδων, περίπου οκτώ μήνες πριν από το γύρισμα. Εκεί οι ηθοποιοί κλήθηκαν να μιλήσουν στην κάμερα για προσωπικές εμπειρίες, όπως το πρώτο τους φιλί ή μια ντροπιαστική στιγμή. 
• Αυτό σημαίνει ότι αρκετά στοιχεία των χαρακτήρων προέκυψαν από τις πραγματικές προσωπικότητες και εμπειρίες των ηθοποιών. Ο σκηνοθέτης και η σεναριογράφος χρησιμοποίησαν αυτές τις ιστορίες και αυτοσχεδιασμούς για να διαμορφώσουν την πλοκή και τους χαρακτήρες. 
• Ο σκηνοθέτης είχε ήδη συνεργαστεί με σπουδαστές του ίδιου Conservatoire στην ταινία «Contes de juillet / July Tales». Η συνεργασία αυτή αποτέλεσε ουσιαστικά προηγούμενο για το À l'abordage.
• Ο Éric Nantchouang και ο Salif Cissé ήταν δύο από τους βασικούς ηθοποιούς της συγκεκριμένης ομάδας. Παίζουν τον Φελίξ και τον Σερίφ αντίστοιχα.
• Ο σκηνοθέτης είχε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση με τους δύο ηθοποιούς σχετικά με το πώς θα παρουσιαστούν ως μαύροι Γάλλοι χαρακτήρες. Το ζητούμενο ήταν να μην αγνοηθεί η κοινωνική πραγματικότητα, αλλά ταυτόχρονα να μην γίνει η ταινία «ταινία για τη φυλή». 
• Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Berlinale του 2020, στο τμήμα Panorama. Στην ίδια Berlinale κέρδισε Ειδική Μνεία του Βραβείου FIPRESCI για το Panorama. 
• Το 2022, συμμετείχε στο MyFrenchFilmFestival, όπου έλαβε Ειδική Μνεία της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής. 
• Η ταινία γυρίστηκε στη νότια Γαλλία, με σημαντικό κομμάτι της ιστορίας να εκτυλίσσεται στη Drôme. Το καλοκαιρινό τοπίο δεν είναι απλώς φόντο: αποτελεί μέρος της ίδιας της αφήγησης. 
• Η διάρκεια είναι μόλις 95 λεπτά, κάτι που ταιριάζει πολύ με τη χαλαρή, επεισοδιακή δομή της ταινίας. 
• Ο ελληνικός τίτλος «Πρόσω Ολοταχώς» αποδίδει περισσότερο την περιπετειώδη διάθεση της ταινίας, ενώ το γαλλικό «À l'abordage!» είναι μια έκφραση που παραπέμπει σε κάτι σαν «εφόρμηση!» ή  «όρμα!» ή «επιβιβαστείτε όλοι!». Ταιριάζει απόλυτα με την παρορμητικότητα του Φελίξ. Από την άλλη, υπάρχει μια ωραία ειρωνεία στον αγγλικό τίτλο «All Hands on Deck»: το ταξίδι ξεκινά με έναν άνθρωπο που θέλει να κάνει κάτι μόνος του, αλλά τελικά χρειάζεται ολόκληρο το παράξενο πλήρωμα που δημιουργείται γύρω του.
• Το À l'abordage είναι από τις ταινίες που δεν χρειάζονται μεγάλες ανατροπές για να είναι ενδιαφέρουσες. Το ταξίδι προς τον Νότο είναι απλώς η αφορμή. Αυτό που πραγματικά παρακολουθούμε είναι τρεις νέους ανθρώπους που, μέσα από μια σειρά τυχαίων περιστατικών, ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον και μαζί έναν κόσμο λίγο μεγαλύτερο από αυτόν που γνώριζαν. Και ίσως η πιο όμορφη ιδέα της ταινίας είναι ότι το ταξίδι που ξεκινά ως προσπάθεια να κερδίσεις έναν έρωτα καταλήγει να είναι μια ιστορία για τη φιλία, την τυχαιότητα και την ενηλικίωση.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΧΟΡΗΓΙΑ

Η ταινία προβάλλεται σε συνεργασία της Κινηματογραφικής Λέσχης Ρεθύμνου με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδας.