Κοριτσάκι

Η προβολή της ταινίας θα γίνει με υπότιτλους στα ελληνικά.

ΣΧΟΛΙΑ - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Το ντοκιμαντέρ "Petite Fille / Little Girl" (2020) του Sébastien Lifshitz αποτελεί μια από τις πιο διεισδυτικές και ευαίσθητες καταγραφές της παιδικής διεμφυλικότητας στον σύγχρονο κινηματογράφο. Η ταινία παρακολουθεί τη ζωή της 7χρονης Sasha, η οποία, αν και γεννήθηκε αγόρι, διεκδικεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια το δικαίωμά της να ζει ως κορίτσι. Ο σκηνοθέτης, γνωστός για την προσέγγισή του σε θέματα ταυτότητας, επέλεξε να χτίσει μια βαθιά σχέση εμπιστοσύνης με την οικογένεια για μήνες πριν ανοίξει την κάμερα, επιτυγχάνοντας μια σπάνια οικειότητα που κάνει τον θεατή να νιώθει προστατευτικός μάρτυρας και όχι απλός παρατηρητής.

Κεντρικός άξονας του έργου είναι η τραγική αντίθεση ανάμεσα στην ασφάλεια της εστίας και την εχθρότητα του δημόσιου χώρου. Ενώ στο σπίτι η Sasha περιβάλλεται από την άνευ όρων αποδοχή των γονιών και των αδελφών της, το σχολείο και το περιβάλλον του μπαλέτου παρουσιάζονται ως χώροι άκαμπτης γραφειοκρατίας και σιωπηλής βίας. Η άρνηση των θεσμών να αναγνωρίσουν την ταυτότητά της δεν εκφράζεται με φωνές, αλλά με ψυχρά έγγραφα και αποκλεισμούς, αναδεικνύοντας το κοινωνικό έλλειμμα ενσυναίσθησης. Σε αυτό το πλαίσιο, η μητέρα της, Karine, αναδεικνύεται σε μια "μητέρα-λέαινα", η οποία μεταμορφώνει την αρχική της σύγχυση και τις ενοχές σε έναν αδιάκοπο αγώνα για την ευτυχία της κόρης της.

Η αισθητική της ταινίας ενισχύεται από μια ιδιαίτερη μουσική επιμέλεια, η οποία, αντί για πρωτότυπη σύνθεση, βασίζεται σε προϋπάρχοντα λυρικά κομμάτια. Η χρήση έργων του Claude Debussy, του Maurice Ravel και της Jocelyn Pook, σε συνδυασμό με τον προσεγμένο ηχητικό σχεδιασμό του Kristian Eidnes Andersen, προσδίδει στο ντοκιμαντέρ μια ονειρική, σχεδόν παραμυθένια διάσταση. Αυτή η μουσική επένδυση "ντύνει" τα κοντινά πλάνα στο πρόσωπο της Sasha, μεταφράζοντας τις σιωπές και τα βλέμματά της σε ένα ισχυρό συναισθηματικό αφήγημα που ξεπερνά τις λέξεις.

Τελικά, η ταινία καταφέρνει να αφοπλίσει τις προκαταλήψεις εστιάζοντας στην παγκόσμια ανάγκη για αποδοχή. Παρά τις σκληρές στιγμές απόρριψης, το "Little Girl" παραμένει ένα έργο βαθιά ελπιδοφόρο, τονίζοντας ότι η ταυτότητα ενός παιδιού δεν είναι "πρόβλημα" προς επίλυση, αλλά μια πραγματικότητα που απαιτεί αγάπη και ορατότητα. Η πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου και η διεθνής αναγνώριση που ακολούθησε επιβεβαίωσαν ότι η ιστορία της Sasha είναι μια κραυγή για αξιοπρέπεια, κινηματογραφημένη με απόλυτο σεβασμό και αισθητική αρτιότητα.

TRIVIA ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

• Δεν είναι «τυπικό» ντοκιμαντέρ. Ο σκηνοθέτης Sébastien Lifshitz δήλωσε ότι ήθελε η ταινία να μοιάζει με fiction (μυθοπλασία), παρότι είναι ντοκιμαντέρ. Γι' αυτό χρησιμοποιεί κινηματογράφηση wide-screen και πολύ προσεγμένο soundtrack.
• Η ιστορία βασίζεται σε πραγματική οικογένεια. Η ταινία ακολουθεί τη μικρή Sasha και την οικογένειά της για περίπου έναν χρόνο, καταγράφοντας την καθημερινότητά τους και τον αγώνα αποδοχής.
• Η Προσέγγιση του Σκηνοθέτη. Ο σκηνοθέτης Sébastien Lifshitz είναι γνωστός για την ευαισθησία του σε θέματα ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητας. Για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της οικογένειας, πέρασε αρκετούς μήνες μαζί τους χωρίς κάμερες, απλώς συζητώντας και χτίζοντας μια σχέση ασφάλειας πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Παρά το βαρύ θέμα της, η ταινία εστιάζει στην ελπίδα. Ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι δεν ήθελε να κάνει μια ταινία για τον πόνο, αλλά μια ταινία για την αγάπη μιας οικογένειας που στέκεται ενωμένη ενάντια στις κοινωνικές προκαταλήψεις.
• Η Στάση του Σχολείου. Ένα από τα πιο σκληρά σημεία του ντοκιμαντέρ είναι η άρνηση του σχολείου να αποδεχτεί την ταυτότητα της Sasha. Οι σκηνές όπου η μητέρα της, Karine, περιγράφει τις συναντήσεις με τον διευθυντή είναι αληθινές, αν και το σχολείο αρνήθηκε να επιτρέψει τα γυρίσματα εντός των εγκαταστάσεών του, δείχνοντας έμμεσα την εχθρική στάση που αντιμετώπιζε το παιδί.
• Η Απίστευτη Μητέρα (Karine). Η Karine έγινε το πρόσωπο της ταινίας για πολλούς θεατές. Σε συνεντεύξεις της, αποκάλυψε ότι στην αρχή ένιωθε ενοχές, νομίζοντας ότι εκείνη "έκανε κάτι λάθος" κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η ταινία καταγράφει τη μεταμόρφωσή της από μια μπερδεμένη μητέρα σε μια ατρόμητη μαχήτρια για τα δικαιώματα της κόρης της.
• Σημαντικό ρόλο έχει το μπαλέτο. Το μπαλέτο είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου η Sasha μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα ως κορίτσι — αλλά ακόμη κι εκεί αντιμετωπίζει απόρριψη.
• Η Επιτυχία στο Βερολίνο. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2020 (τμήμα Panorama) και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές, βοηθώντας στο να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση στη Γαλλία για τα τρανς παιδιά και τη θεσμική υποστήριξη που (δεν) λαμβάνουν.
• Το soundtrack της ταινίας. Στους συντελεστές της ταινίας δεν αναφέρεται ως συνθέτης κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο που έγραψε πρωτότυπη μουσική (original score) με τη συνηθισμένη έννοια. Αντίθετα, ο σκηνοθέτης Sébastien Lifshitz επέλεξε να επενδύσει την ταινία με ένα εξαιρετικό soundtrack από προϋπάρχοντα κλασικά και σύγχρονα κομμάτια, τα οποία δίνουν στο ντοκιμαντέρ μια αίσθηση λυρισμού και ταινίας μυθοπλασίας. Αναφέρονται τα ονόματα της Yolande Decarsin ως υπεύθυνη για τον ήχο και του Kristian Eidnes Andersen ως Sound Designer.
• Μια "Αθόρυβη" Κάμερα. Ο σκηνοθέτης επέλεξε να χρησιμοποιήσει ένα πολύ μικρό συνεργείο για να μην τρομάξει τη Sasha. Στόχος του ήταν η κάμερα να είναι "αόρατη", ώστε να καταγράψει τις αυθόρμητες στιγμές παιχνιδιού, τη θλίψη αλλά και τη λύτρωση της μικρής όταν επιτέλους φοράει τα ρούχα που την εκφράζουν. 

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ - ΧΟΡΗΓΙΑ

Η ταινία προβάλλεται σε συνεργασία της Κινηματογραφικής Λέσχης Ρεθύμνου με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδας.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Η ταινία απέσπασε 4 βραβεία και 6 υποψηφιότητες σε διάφορα φεστιβάλ κινηματογράφου.