προβολήνέα

Short Film Day 2019

ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Κινηματογράφου Μικρού Μήκους που γιορτάζεται στις 21 Δεκεμβρίου και είναι η πιο μικρή μέρα του χρόνου στο βόρειο ημισφαίριο (χειμερινό ηλιοστάσιο), θα προβληθούν 6 ταινίες μικρού μήκους ιταλικής παραγωγής.

ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 21/12/19

Από το 2010 σε περισσότερες από πενήντα χώρες, η Διεθνής Ημέρα Κινηματογράφου Μικρού Μήκους γιορτάζεται με διάφορες εκδηλώσεις. Έτσι, το Ιταλικό Εθνικό Κέντρο Ταινιών Μικρού Μήκους θέτει στη διάθεση των ιταλικών φορέων του κόσμου ένα σύντομο φεστιβάλ (διάρκειας 90') με έξι ταινίες των πιο πρόσφατων ιταλικών παραγωγών, με μια επιλογή από διαφορά είδη: αφηγηματικά, επιστημονική φαντασία, κινούμενα σχέδια.

Στο πλαίσιο μιας προώθησης του ιταλικού σινεμά στην Ελλάδα, ο Ιταλικός Σύλλογος Φίλων της Λέρου (A.I.A.L.) φρόντισε τους υπότιτλους στα ελληνικά και προτείνει τις ταινίες μέσω του Δικτύου Ελληνο-Ιταλικής Πολιτιστικής Συνεργασίας υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Η εκδήλωση ενσωματώνεται στην πρωτοβουλία Tempo Forte Italia-Ελλάδα 2019 της Ιταλικής Πρεσβείας. Στην Αθήνα φιλοξενείται από το Ίδρυμα Κακογιάννης με την επιμέλεια της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας.

Η προβολή των ταινιών θα γίνει με ελληνικούς υπότιτλους.

Gagarin, mi mancherai» του Domenico De Orsi

«Gagarin mi mancherai» του Domenico De Orsi, 2018, διάρκειας 20'

Σε έναν κόσμο όπου η φύση παρουσιάζεται δύσβατη και εχθρική, ένας άνδρας και μια γυναίκα ζουν σαν επιζώντες στην εξαφάνιση του είδους. Εργάζονται σαν γεωργοί, αντιμετωπίζουν ήρεμα την κούραση, τη σιωπή, την ύπαρξη. Σπρωγμένος από την επιθυμία για αλλού, ο άνδρας καταφεύγει στη φαντασία του. Επισκέπτεται εγκαταλελειμμένα χωριά, μαζεύει άχρηστα μέταλλα και σχεδιάζει απίθανα ιπτάμενα μηχανήματα. Η γυναίκα τον παρατηρεί από μακριά, αλλά παραμένει κοντά του, με την αυταπάρνηση και τη φροντίδα που αρμόζει σε κάποιον που φαίνεται σαν τρελός. Τουλάχιστον μέχρις ότου, από τον ουρανό κάτι πέφτει στο έδαφος και εισβάλλει στη ζωή τους. Ένας αναπάντεχος επισκέπτης, που τους αναγκάζει να αναρωτηθούν για την ταυτότητα, πραγματικότητα και επιθυμία, και την ίδια τη φαντασία.

«Parru pi tìa [Parlo al posto tuo]» του Giuseppe Carleo

«Parru pi tìa [Parlo al posto tuo]» του Giuseppe Carleo, 2018, διάρκειας 15′

H Annachiara που μένει στα περίχωρα του Παλέρμο με την οικογένειά της, περιμένει τον πρώην αρραβωνιαστικό της για να τον ξαναδεί για τελευταία φορά. Προσπαθεί μάταια να τον ανακτήσει, αλλά η γιαγιά προτείνει μια αρχαία ιεροτελεστία που μπορεί να σώσει την τύχη αυτής της αγάπης που κατέρρευσε.

«Un segno nello spazio» του Nicholas Bertini

«Un segno nello spazio» του Nicholas Bertini, 2018, διάρκειας 5′

Έκθεση: "Ένα σημάδι στο διάστημα". Έτσι αναγγέλλει η είδηση στην εφημερίδα και τραβάει την προσοχή του κυρίου Qfwfq που κάθεται στο τραπεζάκι ενός καφενείου. Η ανάκτηση του αρχέγονου συμβόλου προκαλεί μια καταιγίδα αναμνήσεων, ένα flashback που εξετάζει την ιστορία του σύμπαντος. Ο κύριος Qfwfq δεν ταράζεται, για ασφάλεια θέλει να ελέγξει ότι αυτό το σημάδι είναι ακριβώς εκείνο που χάθηκε εκατομμύρια χρόνια πριν. Αλλά η ανακάλυψη μπορεί να έχει ένα μοναδικό επακόλουθο. Να φέρει πίσω τα πράγματα όπως ήταν στην αρχή. Πριν το σημάδι του κυρίου Qfwfq το διάστημα δεν υπήρχε και πιθανόν δεν είχε υπάρξει ποτέ.

«Nessun Dorma» του Paolo Stippoli

«Nessun Dorma» του Paolo Stippoli, 2018, διάρκειας 19′

Η χώρα είναι βουβή, μόνο οι αναπνοές και κάποιο σκυλί που γαβγίζει αντιστέκονται στη σιωπή. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά έπεσαν σε έναν ξαφνικό ύπνο. Και οι δυο νεαροί πρόσκοποι που κατέφυγαν σε μια εκκλησία είναι οι μόνοι ακόμη ξύπνιοι σε έναν κόσμο που κοιμάται.

«Black» της Sara Taigher

«Black» της Sara Taigher, 2018, διάρκειας 14′

Κατά τη διάρκεια ενός blackout, ένας νεαρός συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής δε καταφέρνει να αποδεχτεί την ιδέα ότι δε μπορεί να παίξει μουσική στον υπολογιστή. Βοηθούμενος από μια νεαρή γειτόνισσα να ξαναβρεί σταδιακά τα πλεονεκτήματα να ζει χωρίς ηλεκτρισμό, ερωτεύεται επαναπροσδιορίζοντας τις προτεραιότητες της ζωής του.

«Mon clochard» του Gian Marco Pezzoli

«Mon clochard» του Gian Marco Pezzoli, 2018, διάρκειας 15'

O Davide είναι ένας καθηγητής απογοητευμένος και άνθρωπος της ρουτίνας που ζει με την γυναίκα και τον γιο του σε μια ήσυχη πολυκατοικία στα προάστια, και του οποίου η καθημερινότητα είναι πάντα ίδια. Όταν ένας μυστηριώδης άστεγος μαζεύεται στην αυλή της πολυκατοικίας από έναν γείτονα τού Davide, η ρουτίνα του διαταράσσεται.