προβολήνέα

Ο τελευταίος Πουλτσινέλα

"L'Ultimo Pulcinella (The Last Pulcinella)" Maurizio Scaparro Ιταλία 2008

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Μικελάντζελο είναι ένας κλασικός ηθοποιός, ο τελευταίος ερμηνευτής της Κομέντια ντελ άρτε με έναν δραματικό και μελωδικό ρόλο ως Πουλτσινέλα. Ο γιος του Φραντσέσκο, δεν σκοπεύει ν' ακολουθήσει τα ίχνη του πατέρα του και η πρώην γυναίκα του Πάολα, αξία χορεύτρια, διάλεξε το πιο σίγουρο επάγγελμα της μοδίστρας θεάτρου.

Η ταινία αρχίζει στη Νάπολη, όπου ο Μικελάντζελο έχει τη χιλιοστή απόρριψη για ένα συμβόλαιο και μια συμπλοκή με το γιο του, που τον κατηγορεί ότι είναι αποτυχημένος. Στη συνέχεια, πάμε στο Παρίσι όπου ο Φραντσέσκο το σκάει, χωρίς να αποκαλύψει την αιτία της φυγής του. Εκεί τον βρίσκει ο πατέρας του, με τη βοήθεια της πρώην συζύγου του. Αυτός πιστεύει ότι το έσκασε εξαιτίας του έντονου καβγά που είχαν, ενώ η αλήθεια είναι ότι ο νεαρός παραβρέθηκε σε ένα έγκλημα της Καμόρα και φοβάται για τη ζωή του. Ο Μικελάντζελο ψάχνει αμέσως τον Ζαν Πωλ -έναν παλιό του φίλο καθηγητή της Σορβόννης- παθιασμένο με την Κομέντια ντελ άρτε και αρχίζει να γνωρίζει τον κόσμο της banlieue όπου κρύφτηκε ο γιος του. Η ανακάλυψη ενός παλιού θεάτρου, ιδιοκτησία μιας ηλικιωμένης ηθοποιού ιταλικής καταγωγής, σπρώχνει τον Μικελάντζελο στην επιθυμία να παρουσιάσει τον Πουλτσινέλα κάτω από μια νέα θεώρηση, σε ένα πολυπολιτισμικό θέαμα. Ο Ζαν Πωλ βρίσκει ένα ακυκλοφόρητο σενάριο του Ρομπέρτο Ροσελίνι, στο οποίο ο Πουλτσινέλα, μετά την εξέγερση του Μασανιέλο στο 1647, ψάχνει την τύχη του μαζί με το θίασο του, στο Παρίσι. Μένει να ξαναβρεθεί ένα κοινό (και ένας θίασος) που εκτιμά τον παλιό Πουλτσινέλα ακόμη και αν είναι τώρα αναθεωρημένος σε διαπολιτισμική βάση με σεβασμό στο ρεύμα της μόδας του politically correct.

Η πρωτοβουλία να το παρουσιάσει στην banlieue, βάζει σε υποψία την αστυνομία που γνωρίζει καλά τα μέλη του θιάσου, και κορυφώνεται με ένα επεισόδιο βίας, που εκείνη την εποχή βασάνιζε τις banlieue. Η παράσταση όμως θα επιτρέψει στον Μικελάντζελο να ξαναβρεί την αυτοπεποίθησή του και να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την πρώην γυναίκα του και το γιο του.

ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 28/01/19
ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

Ο πρώτος Πουλτσινέλα λέγεται Σίλβιο Φιορίλο και ερμηνεύει το ρόλο του στα σοκάκια της Νάπολης, στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο τελευταίος Πουλτσινέλα λέγεται Μικελάντζελο Φρακαντζάνι (ή καλύτερα Μάσιμο Ρανιέρι) και ερμηνεύει στα banlieue του Παρισιού, στις αρχές του 21ου αιώνα.

Όπως στο υποθετικά ακυκλοφόρητο σενάριο του Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο τελευταίος Πουλτσινέλα, αναγκάζεται να μεταναστεύσει. Όχι σε ακολουθία των ταραχών που χαρακτηρίζουν την εξέγερση του Μασανιέλο, όπως το φαντάστηκε ο πατέρας του Νεορεαλισμού και όπως μεταφέρθηκε με επιτυχία στις θεατρικές σκηνές εδώ και πολλά χρόνια από τον Μάσιμο Ρανιέρι, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Σκαπάρο.

Η Νάπολη πρόδωσε τον Πουλτσινέλα, αλλά ο Πουλτσινέλα δεν προδίδει τη Νάπολη και επινοεί μιαν άλλη. Μια Νάπολη στην εξορία. Παθιασμένο αφιέρωμα στη σκηνή, ευρέως υποστηριγμένο από την εξαίρετη μαεστρία του Μάσιμο Ρανιέρι, που ερμηνεύει τα τραγούδια του και παντρεύει το θέατρο του Εδουάρδο με τον ποιητικό ρεαλισμό του κινηματογράφου του Καρνέ, σε μια θαυματουργή νότα αισιοδοξίας. Επιπλέον, είναι η σύγκρουση ενός ονειροπόλου που αρνείται να αποποιηθεί το πάθος του και να υποταχθεί στην ανούσια επικρατούσα κουλτούρα για να επιβιώσει. Ιδεαλισμός με τον οποίο αντιτίθεται η ρεαλιστική ιδέα της ζωής από την πλευρά του γιου και της πρώην γυναίκας του, αλλά καταφέρνει να παρασύρει όλους με τον ενθουσιασμό όποιου αγαπάει αυτό που κάνει.


Η ταινία απέσπασε βραβείο καλύτερου ηθοποιού για τον Massimo Ranieri, Χρυσή Σφαίρα για τη μουσική του Mauro Pagani και μια ακόμα διάκριση, σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο.

Η προβολή θα γίνει με υπότιτλους στα ελληνικά.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Στο πλαίσιο του Δικτύου Ελληνο-Ιταλικής Πολιτιστικής Συνεργασίας και υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών πραγματοποιούνται προβολές ταινιών σε έναν “Κινηματογραφικό γύρο της Ιταλίας”.

Viaggio-Cinematografico-Italiano-KINLER-01.jpg#asset:2456

Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στο ιταλικό σινεμά, που φέρνει στην Ελλάδα τέσσερις ακυκλοφόρητες ταινίες με ελληνικούς υπότιτλους, χάρη στη βασική συνεισφορά του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου. Οι ταινίες, που επιλέχθηκαν από την πρόσφατη παραγωγή του ιταλικού κινηματογράφου, αποτελούν μια συμβολική διαδρομή στην ιταλική χερσόνησο. Από το Βορρά έως το Νότο της Ιταλίας, το αφιέρωμα πραγματοποιεί ένα ιδανικό ταξίδι όχι μόνο στο χώρο, περιγράφοντας και υπογραμμίζοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των περιοχών, αλλά και στο χρόνο, από την εποχή της Ενότητας της Ιταλίας μέχρι τη μεταπολεμική περίοδο και τα σύγχρονα προβλήματα της οικονομικής ανασφάλειας και της εθνικής ενσωμάτωσης, αντιμετωπίζοντας τα με την ελαφρότητα της κωμωδίας.

Viaggio-Cinematografico-Italiano-KINLER-02.jpg#asset:2457

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
L Ultimo Pulcinella 04
L Ultimo Pulcinella 06
L Ultimo Pulcinella 07
L Ultimo Pulcinella 20
L Ultimo Pulcinella 09
Οι ηθοποιοί Massimo Ranieri και Adriana Asti
L Ultimo Pulcinella 10
Οι ηθοποιοί Jean Sorel, Adriana Asti και Massimo Ranieri
L Ultimo Pulcinella 12
Ο σκηνοθέτης Maurizio Scaparro με τον ηθοποιό Massimo Ranieri, στα γυρίσματα της ταινίας
L Ultimo Pulcinella 13
Ο ηθοποιός Massimo Ranieri
L Ultimo Pulcinella 14
Ο σκηνοθέτης Maurizio Scaparro με τον ηθοποιό Massimo Ranieri
L Ultimo Pulcinella 15
Ο ηθοποιός Massimo Ranieri με τον σκηνοθέτη Maurizio Scaparro
L Ultimo Pulcinella 16
Ο ηθοποιός Massimo Ranieri
L Ultimo Pulcinella 17
ΑΦΙΣΕΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
L Ultimo Pulcinella (2008)
L Ultimo Pulcinella 02
ΠΟΥΛΤΣΙΝΕΛΑ (PULCINELLA)

Ο Πουλτσινέλα (Pulcinella), είναι κλασικός χαρακτήρας που προέρχεται από την Κομέντια ντελ Άρτε του 17ου αιώνα κι έγινε βασικός χαρακτήρας του Ναπολιτάνικου κουκλοθέατρου.

L-Ultimo-Pulcinella-18.jpg#asset:2335:url

Σύμφωνα με μια πιθανή θεωρία, αντλεί το όνομά του από το υποκοριστικό του ιταλικού pulcino (πουλάκι), λόγω της μεγάλης του μύτης, σύμφωνα με τον μουσικό ιστορικό Φρανσεσκο Σαβεριο Κουάντριο, ή λόγω της τσιριχτής ένρινης φωνής και της "δειλής ανικανότητας" στην συμπεριφορά του, σύμφωνα με τον Τζουζέπε (Ιωσήφ) Μπαρέτι.

Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, το όνομα Πουλτσινέλα προέρχεται από το όνομα του Πούτσιο Ντ'Ανιέλο, ενός αγρότη από την Acerra, ο οποίος απεικονίζεται σε έναν διάσημο πίνακα του Ανιμπάλε Καράτσι, και μάλιστα χαρακτηρίζεται από μεγάλη μύτη. Έχει επίσης προταθεί ότι η μορφή είναι μια καρικατούρα ενός ανθρώπου που πάσχει από μεγαλακρία.

L-Ultimo-Pulcinella-19.jpg#asset:2340:url

Ντυμένος πάντα στα λευκά με μια μαύρη μάσκα (ώστε να συμβιβάζει τις αντιθέσεις της ζωής και του θανάτου), ξεχωρίζει χάρη στη χαρακτηριστική φωνή του, οξεία και ζωηρή που παραγόταν από ένα εργαλείο (σαν παλλόμενη χορδή) και συνέβαλε στον έντονο ρυθμό της παράστασης. Ο Πουλτσινέλα, συχνά κουβαλάει μακαρόνια και μια ξύλινη κουτάλα. Σύμφωνα με τον Πιερ-Λουΐ Ντεκάρτ, παραδοσιακά, είναι ποταπός, μοχθηρός και πανούργος, και η κύρια άμυνά του είναι να παριστάνει τον χαζό ώστε να γνωρίζει τι συμβαίνει. Σε κάποιες εκδοχές, ο Πουλτσινέλα έχει έναν αδελφό, τον Κουκουρούκου.

Πηγή: www.wikipedia.org